Ve İnsan Aldandı

Zeybekler Güncesi – 248

Mustafa Sabri’ye,

Ve insan aldandı. Evvelen, bu hayatı bitimsiz sandı. Bu ne aldanıştır! Kendinden önce topraklaşanları gördüğü halde. Karunların, firavunların, nemrutların da sonunu bildiği halde. Geriye ne kaldı ki, nahoş sıfatlarından öteye.

Saniyen, yeniden yeşereceğini anlayamadı. Aslında anlamak istemedi. Çünkü bilmek, anlamak; sorumluluk demekti. İnsanı yorardı. Kim gönüllü olarak bu yükün altına girerdi? En iyisi anlamamaktı. O da öyle yaptı.

İlle de kör olacaksa insan, mecnun gibi olmalıydı. Her şeyden uzak, habersiz. Âlem hangi mevsimdedir bilmeyen. Her şeye kapatarak kendini. Hiçbir şey bilmeyerek.

Tüm aldanmışlıklara rağmen koşacağımız bir kapı elbette olmalı. Soyunup bütün kirlerinden, yükselmeyi engelleyen ne varsa içimizde, dışımızda bırakarak o yüce kapıda boyumuzu aşan bir nedametle eğilmeli, alçalmalı… Ve bilmeliyiz ki, büyük aldanışlar, büyük pişmanlıklar ister.

İki güzel isimle isimlendirilen sen, ismiyle müsemma biri olmayı dilersen Eyyub (as)’u tanımalısın. Sabırla. Kutlu Nebi (sav)’yi bilmeli, duymalısın. En saf halinle.

İnsan aldanmıştır. Bunu anlaman biraz zaman alacak. Bir renk körü olan insan, hayatın bin bir rengi içinde ne azını görür bunların. Öyle ki bazen sadece siyah ve beyazı fark edebilir. Ki onların da renk olup olmadığını ressamlara sormak lazım.

Bunu da okumalısın:  Ne Kaldı Söylenmeyen?

Nasıl aldanmasın ki! Kötülüklerin kol gezdiği bu âlemde herkesin kendi şeytanını içinde taşıdığını bilmeden, âleme düşman kesilmişken… Günahın bin türlüsünü tadıp hiç düşmemiş, hiç sürçmemiş gibi yaşıyorken…

Aldanır tabi. Mevla’nın evi sayılan kalbe leylalar tıkıştırılmışsa. Mevla’nın cemalini seyretmeye teşne gözler, sadece leylaların suni güzelliğini görmeye mahkûm edilmişse. Oysa bir bataktır Leyla’nın gözleri. Çıkmaya çalıştıkça içine çeker insanı.

Bütün bu aldanmışlıklara rağmen unutmamalısın ki, üç şeyde sabır göstererek kurtuluş reçeteleri aranmalıdır: İbadette sabır, belaya sabır, günaha sabır… Ve biz çok sabırsızız. Aldanmışlığımız bundandır.

Ders bitti, okul bitti. Yılları bir su gibi içtik. Kandık. Bir farkındalık gerekiyordu, fark ettiğimizde son cümlemiz bu olmamalıydı: Aldandık…

 

Yorum yapın

avatar